Artiesten onderweg...
Mr. Colori (links) en C. Gijsen in oktober 1981 in het cultureel centrum van Antwerrpen, bij een mail-art-expositie.
Bij dezelfde gelegenheid plakken Mr. Colori (rechts) en J. Haehn postzegels van 5 cent van de foyer van het cultureel centrum via de trappen tot de voordeur. Een kostbaar en speekselvretend karwei.
Mr. Colori en J. Haehn plakken kunst.
Pillow
Een van de eerste mail-artprojecten van Bananenijs was 'Send me the pillow that you dream on' (1981). Daarvoor werd een laken verknipt en de stukjes textiel op een prentbriefkaart geplakt. Daarop werd de tekst 'Send me the pillow that you dream on' gestempeld. Uit de hele wereld kwamen kunstige kussenslopen retour.
Een van de eerste mail-artprojecten van Bananenijs was 'Send me the pillow that you dream on' (1981). Daarvoor werd een laken verknipt en de stukjes textiel op een prentbriefkaart geplakt. Daarop werd de tekst 'Send me the pillow that you dream on' gestempeld. Uit de hele wereld kwamen kunstige kussenslopen retour.
Bijdrage van Gerry Leewes en Gerda van Goesen uit Noordwijkerhout
Bijdrage van Michael Duquette, Toronto, Canada.
PLEIN
cat. nr. 1460 - electronic/MM - d.d. 15.03.04 SQUARE - ColoriMii - ref.: Malevich - contribution to: SQUARE - Ko de Jonge - De Drvkkery - Middelburg . NL
Square
Het werd al duidelijk dat landschappen schuldig zijn,
Sommige, soms en onnadrukkelijk; een geurvlag
Van haat en tranen verraadt hen, als een losse plag.
Hier lopen sloten over van verdrongen venijn.
De topografie van de schaamte zoekt de steden,
Kruispunten van steile schoonheid en stilzwijgend kwaad.
Kinderen baren bejaarden -tussen droom en daad
Zegt de Antwerpenaar-, van toekomst in verleden.
Omgeven door de huizen, met afgewend gezicht
Kunnen zij onwetendheid veinzen, liggen pleinen
Te sudderen in hun loze ruimte, langs lijnen
Van het plaveisel het spoor van geweld en gericht:
Serpentines paren met grauw bloed, donker en licht
Valt op ongelukkigen en feestende zwijnen.
(C. Gijsen, najaar 2005)
Pleinvrees
I
Het kerkplein was dertig meter breed, zeker
En wel tachtig lang en toch niet wijd genoeg
Omdat we er speelden met veertien in een ploeg
Tegen een andere wijk, om een gedroomde beker
We waren groter dan onszelf, Cruijff, de Kromme, Keizer,
Rensenbrink, Christensen of Bengt Schmidt Hansen
Sommigen van ons konden niet pingelen, waren ook wijzer
En kozen voor Israel, Vasovic, Neeskens of Wim Jansen
Voor de kerk ons asiel; elke tegel bekend, maar
Ik was een buitenbeentje, wilde liever doelman zijn
Maar was niet gek genoeg om te duiken op het plein
Dus werd ik Nico Rijnders, anoniem en toch onmisbaar
II
Andere kwamen in beeld; gepenseeld in zachte zomerkleur
Of in eigen land, Den Haag, Amsterdam, ergens voor of tegen
Eén student voor een heel tankbataljon was ons superieur
Net als dwaze Argentijnse moeders die niet meer zwegen
Op megalomane pleinen in het oosten revolteerde fluweel
Werd het hardnekkige kwaad gedwongen tot een ommezwenk
Overal vierden burgers herwonnen leven, zelfs op een tank
Ik zag het op CNN, na de arbeid; het werd te vluchtig en te veel
III
Opeens was elk plein te groot vreemd vol barstten mijn longen
Mokerde mijn hart verdwaalde ik naar de klippenkust de vrees
Voor de moordenaar in een krant mankepoot en de gelopen race
Geen rebel maar geknecht nog slechts één verlangen: die jongen
(J. Haehn, april 2004)
I
Het kerkplein was dertig meter breed, zeker
En wel tachtig lang en toch niet wijd genoeg
Omdat we er speelden met veertien in een ploeg
Tegen een andere wijk, om een gedroomde beker
We waren groter dan onszelf, Cruijff, de Kromme, Keizer,
Rensenbrink, Christensen of Bengt Schmidt Hansen
Sommigen van ons konden niet pingelen, waren ook wijzer
En kozen voor Israel, Vasovic, Neeskens of Wim Jansen
Voor de kerk ons asiel; elke tegel bekend, maar
Ik was een buitenbeentje, wilde liever doelman zijn
Maar was niet gek genoeg om te duiken op het plein
Dus werd ik Nico Rijnders, anoniem en toch onmisbaar
II
Andere kwamen in beeld; gepenseeld in zachte zomerkleur
Of in eigen land, Den Haag, Amsterdam, ergens voor of tegen
Eén student voor een heel tankbataljon was ons superieur
Net als dwaze Argentijnse moeders die niet meer zwegen
Op megalomane pleinen in het oosten revolteerde fluweel
Werd het hardnekkige kwaad gedwongen tot een ommezwenk
Overal vierden burgers herwonnen leven, zelfs op een tank
Ik zag het op CNN, na de arbeid; het werd te vluchtig en te veel
III
Opeens was elk plein te groot vreemd vol barstten mijn longen
Mokerde mijn hart verdwaalde ik naar de klippenkust de vrees
Voor de moordenaar in een krant mankepoot en de gelopen race
Geen rebel maar geknecht nog slechts één verlangen: die jongen
(J. Haehn, april 2004)
J.Haehn. Pleinvrees. Schuld en boete. 2004.
Voor de dode vaders
Zij praatten niet veel, of dan toch niet tegen
Ons, hun weerspannige zonen die beter
Moesten worden dan zijzelf, en wij negen
Naar de verwaandheid van de allesweter.
Als de bange boekhouders van hun gevoel
Woekerden zij met waarderende woorden;
Hun vadersoog plengde tranen in een poel
Van schuwe schaamte, weids en zonder boorden.
Maar wij hoorden jullie toch, de korte knik
Van het hoofd kon liefdesgedichten schrijven,
Soms was er de snel uitgewisselde blik.
Juist toen overviel ons de klamme kilte
Van jullie dood die ook ons deed verstijven.
Na het zwijgen klonk een schreeuwende stilte.
Deze vader is mij onbekend
Deze vader met zijn zwarte haren
En kolen als ogen
In een glad gezicht
Deze vader is slank, tanig
Hij is bokser en voetballer
En nog zo sterk dat hij drie ploegen trekken kan
Deze vader is mondain, steekt strak in het pak
Een klassiek double-breasted kostuum
Boordmaat overhemd hooguit 38
Deze vader staart langs de fotograaf
Naar zijn dromen, zoveel en onder handbereik
Hij is in de kracht van zijn leven
Deze vader is nog niet door iedereen getemd
Heeft nog geen vaalgrijs gezicht
Geen ingevallen ogen, geen verkankerd lijf
Deze vader is niet broos en bijna zonder adem
Ligt niet hondsmoe en van alle illusies beroofd
Te wachten in het te grote ziekbed
Nee, deze vader is jong
Hij kent zijn kinderen nog niet
En zij zullen hem nooit kennen
(Voor de dode vaders: C. Gijsen, november 2003. Deze vader is mij onbekend: Joseph Haehn, december 2003)
Zij praatten niet veel, of dan toch niet tegen
Ons, hun weerspannige zonen die beter
Moesten worden dan zijzelf, en wij negen
Naar de verwaandheid van de allesweter.
Als de bange boekhouders van hun gevoel
Woekerden zij met waarderende woorden;
Hun vadersoog plengde tranen in een poel
Van schuwe schaamte, weids en zonder boorden.
Maar wij hoorden jullie toch, de korte knik
Van het hoofd kon liefdesgedichten schrijven,
Soms was er de snel uitgewisselde blik.
Juist toen overviel ons de klamme kilte
Van jullie dood die ook ons deed verstijven.
Na het zwijgen klonk een schreeuwende stilte.
Deze vader is mij onbekend
Deze vader met zijn zwarte haren
En kolen als ogen
In een glad gezicht
Deze vader is slank, tanig
Hij is bokser en voetballer
En nog zo sterk dat hij drie ploegen trekken kan
Deze vader is mondain, steekt strak in het pak
Een klassiek double-breasted kostuum
Boordmaat overhemd hooguit 38
Deze vader staart langs de fotograaf
Naar zijn dromen, zoveel en onder handbereik
Hij is in de kracht van zijn leven
Deze vader is nog niet door iedereen getemd
Heeft nog geen vaalgrijs gezicht
Geen ingevallen ogen, geen verkankerd lijf
Deze vader is niet broos en bijna zonder adem
Ligt niet hondsmoe en van alle illusies beroofd
Te wachten in het te grote ziekbed
Nee, deze vader is jong
Hij kent zijn kinderen nog niet
En zij zullen hem nooit kennen
(Voor de dode vaders: C. Gijsen, november 2003. Deze vader is mij onbekend: Joseph Haehn, december 2003)
Beeld bij Voor de dode vaders: Mr. Colori.THE MUSEUM OF INSTANT IMAGES - cat. nr. 1446 d.d. 22.11.03 - ColoriMii - ref.: passion sculpture - living poets - Malevich - The black square
Voor de dode moeders: dead mothers; ref. Ruggero Maggi - Italy; HER LAST ADDRESS; coloriMii mail-art project THE ORIGIN OF ADDRESSES
Bijdragen van C. Gijsen en J. Haehn aan het project Greetings.From van Mr. Corlori.
Vrede (of: hetzwitserlegergevoel)
Een geblakerd huis
uit 1926
in de Alteinstrasse in Arosa
wenst de voorbijganger:
Laat de bergen vrede brengen
Welke zonden wilden de eerste bewoners afkopen?
Mij lijkt het een hele
klus voor de Aroser Rothorn,
de Weisshorn en de Maienfelderfuegga:
het brengen van vrede
Maar ben ik hier
voor iets minder imposants?
Rust is een bescheiden
vorm van vrede, in een
eenmansoorlog
(De bijdrage van J. Haehn voor Greetings.From van Mr. Colori. Augustus 2010.
Voor de complete bijdrage: klik!)
In Badesi
De ober mist - aan de rechterhand -
Alle vingers en lacht ons gul toe.
Op dit terras gebeurt niets; de moe-
Heid is hier lang geleden geland.
Oude vissers of stijders vinden
Elkaar in de goed gespeelde twist
Over alledaagse loze list,
Jaagrechten, vaargeulen, valwinden.
De kleinzoon wordt verwend: een klein feest
Van cola, chips en voor de gokkast
Wat geld, met liefde juist afgepast.
Wij lopen naar de kassa, hij leest
De krant, ontvangt de fooi blij verrast.
In Badesi. Wij zijn daar geweest.
(C. Gijsen, augustus 2010. Voor de complete bijdrage van Gijsen: klik!)
Een geblakerd huis
uit 1926
in de Alteinstrasse in Arosa
wenst de voorbijganger:
Laat de bergen vrede brengen
Welke zonden wilden de eerste bewoners afkopen?
Mij lijkt het een hele
klus voor de Aroser Rothorn,
de Weisshorn en de Maienfelderfuegga:
het brengen van vrede
Maar ben ik hier
voor iets minder imposants?
Rust is een bescheiden
vorm van vrede, in een
eenmansoorlog
(De bijdrage van J. Haehn voor Greetings.From van Mr. Colori. Augustus 2010.
Voor de complete bijdrage: klik!)
In Badesi
De ober mist - aan de rechterhand -
Alle vingers en lacht ons gul toe.
Op dit terras gebeurt niets; de moe-
Heid is hier lang geleden geland.
Oude vissers of stijders vinden
Elkaar in de goed gespeelde twist
Over alledaagse loze list,
Jaagrechten, vaargeulen, valwinden.
De kleinzoon wordt verwend: een klein feest
Van cola, chips en voor de gokkast
Wat geld, met liefde juist afgepast.
Wij lopen naar de kassa, hij leest
De krant, ontvangt de fooi blij verrast.
In Badesi. Wij zijn daar geweest.
(C. Gijsen, augustus 2010. Voor de complete bijdrage van Gijsen: klik!)
GREETINGS FROM VERBANIA
Donderdag 6 mei 2010. Greetings vanaf mijn vakantiedres in Fondotoce di Verbania (Lago Maggiore, Piemonte, Italia). We verblijven hier 1 week in Verbania (land van herkomst van Georgina?) en het is heel erg slecht weer, vanaf dat we aankwamen. Het hoost aan een stuk door en in de door ons gehuurde stacaravan klettert het water op het dak en – in combinatie met de motor van het klimaatapparaat (airco) – lijkt het alsof we op een schip zitten. We zitten hier kortom vast en spelen veel yahtzee (we zijn met zijn vijven! riepen de wijven). Ik lees hier in een plaatselijk reisgidsje over de gebroeders Mazzarditi. Deze 5 zonen van een slager woonden begin 15e eeuw in de kastelen van Cannero (castelli di Cannero, langs de weg naar Cannobio) op 2 eilanden in Lago Maggiore tegenover het plaatsje Cannero. De Mazzarditi waren schurken die de plaatselijke bevolking terroriseerden en martelden en meisjes en jonggetrouwde vrouwen ontvoerden. De ergste was wel Antonio Mazzerditi (bijgenaamd Carmagnola – ). En dit schurkenspul heeft hun wandaden 8 jaar volgehouden tot hertog Filippo Maria Visconti van Milaan eindelijk ingreep. Dat is bizar. Verder gaat het best goed. Zaterdag vliegen we weer terug met Ryanair.
Greetings from Mesh and family
Greetings from Zeeland
Dear Mr Colorii,
Nu een kaart uit Veere/Veerse Meer waar we in het pinksterweekend van 22/23 mei 2010 zijn. Veere in Zeeland heeft haar geschiedenis met de Veerse Compagnie, die als kamer Zeeland samen met andere kamers op 20 maart 1602 de VOC vormden. De eerste 2 Zeeuwse vloten – met naast de Middelburgse Compagnie een tweede compagnie van koopman Balthasar de Moucheron (1552 – 1630) – voeren maart 1598 (ik ben maart 1958 geboren...) voor het eerst naar Indie. The United Netherlands hebben met de oprichting van de VOC de eerste naamloze vennootschap op hun naam staan, maar hebben zich met name ook schuldig gemaakt aan slavenhandel, toch? Het is overigens vooral de West-Indische Compagnie die de boeven waren achter de transatlantische slavenhandel tussen Afrika en Amerika. Verder gaat alles goed.
Groetjes van Mesh en familie
Greetings from the places I've been – MAILART
Woensdag 4 augustus 2010. Bonjour Mr Colorii! Ditmaal zijn we in Frankrijk. Via België en Luxemburg met de caravan en met tussenstops naar de Ardeche gereden (regio Rhone-Alpes). Naar de eerste camping in Thonnance-les-Moulins (Champagne) was het met de auto 500 km rijden. Mijn jongste zoon David zat op de achterbank en ik zag hem zowat de hele weg er naar toe slapen. Als was hij gedurende de hele rit in een tijdmachine geweest, opende hij pas zijn ogen bij aankomst. Onze camping in de Ardeche, onze eindbestemming, is gelegen nabij Ruoms en dat is in de buurt van Avignon. In Avignon hebben de pausen in de 14e eeuw gezeteld in een tijd dat Europa werd geteisterd door de Zwarte Dood, de pest. Paus Clemens VI (geboren Pierre Roger de Beaufort 1291 – 1352) had in zijn kasteel, het Pausenpaleis (Palais des Papes) in Avignon, vuren om zich heen laten maken om het virus weg te houden (ze dachten dat het om een virus ging). Het werkte wel, hij hield de pest er mee weg, maar dat was omdat de vlooien (en de ratten die hun gastheer waren) er mee werden afgeschrikt, die in feite de pestbacterie verspreidden. Je maakt wat mee. Met ons gaat alles best hoor! Groetjes, familie Mesh.
(Drietrapsbijdrage van L. Mesh voor Greetings.From; voor de bijhorende beelden: klik!)
Donderdag 6 mei 2010. Greetings vanaf mijn vakantiedres in Fondotoce di Verbania (Lago Maggiore, Piemonte, Italia). We verblijven hier 1 week in Verbania (land van herkomst van Georgina?) en het is heel erg slecht weer, vanaf dat we aankwamen. Het hoost aan een stuk door en in de door ons gehuurde stacaravan klettert het water op het dak en – in combinatie met de motor van het klimaatapparaat (airco) – lijkt het alsof we op een schip zitten. We zitten hier kortom vast en spelen veel yahtzee (we zijn met zijn vijven! riepen de wijven). Ik lees hier in een plaatselijk reisgidsje over de gebroeders Mazzarditi. Deze 5 zonen van een slager woonden begin 15e eeuw in de kastelen van Cannero (castelli di Cannero, langs de weg naar Cannobio) op 2 eilanden in Lago Maggiore tegenover het plaatsje Cannero. De Mazzarditi waren schurken die de plaatselijke bevolking terroriseerden en martelden en meisjes en jonggetrouwde vrouwen ontvoerden. De ergste was wel Antonio Mazzerditi (bijgenaamd Carmagnola – ). En dit schurkenspul heeft hun wandaden 8 jaar volgehouden tot hertog Filippo Maria Visconti van Milaan eindelijk ingreep. Dat is bizar. Verder gaat het best goed. Zaterdag vliegen we weer terug met Ryanair.
Greetings from Mesh and family
Greetings from Zeeland
Dear Mr Colorii,
Nu een kaart uit Veere/Veerse Meer waar we in het pinksterweekend van 22/23 mei 2010 zijn. Veere in Zeeland heeft haar geschiedenis met de Veerse Compagnie, die als kamer Zeeland samen met andere kamers op 20 maart 1602 de VOC vormden. De eerste 2 Zeeuwse vloten – met naast de Middelburgse Compagnie een tweede compagnie van koopman Balthasar de Moucheron (1552 – 1630) – voeren maart 1598 (ik ben maart 1958 geboren...) voor het eerst naar Indie. The United Netherlands hebben met de oprichting van de VOC de eerste naamloze vennootschap op hun naam staan, maar hebben zich met name ook schuldig gemaakt aan slavenhandel, toch? Het is overigens vooral de West-Indische Compagnie die de boeven waren achter de transatlantische slavenhandel tussen Afrika en Amerika. Verder gaat alles goed.
Groetjes van Mesh en familie
Greetings from the places I've been – MAILART
Woensdag 4 augustus 2010. Bonjour Mr Colorii! Ditmaal zijn we in Frankrijk. Via België en Luxemburg met de caravan en met tussenstops naar de Ardeche gereden (regio Rhone-Alpes). Naar de eerste camping in Thonnance-les-Moulins (Champagne) was het met de auto 500 km rijden. Mijn jongste zoon David zat op de achterbank en ik zag hem zowat de hele weg er naar toe slapen. Als was hij gedurende de hele rit in een tijdmachine geweest, opende hij pas zijn ogen bij aankomst. Onze camping in de Ardeche, onze eindbestemming, is gelegen nabij Ruoms en dat is in de buurt van Avignon. In Avignon hebben de pausen in de 14e eeuw gezeteld in een tijd dat Europa werd geteisterd door de Zwarte Dood, de pest. Paus Clemens VI (geboren Pierre Roger de Beaufort 1291 – 1352) had in zijn kasteel, het Pausenpaleis (Palais des Papes) in Avignon, vuren om zich heen laten maken om het virus weg te houden (ze dachten dat het om een virus ging). Het werkte wel, hij hield de pest er mee weg, maar dat was omdat de vlooien (en de ratten die hun gastheer waren) er mee werden afgeschrikt, die in feite de pestbacterie verspreidden. Je maakt wat mee. Met ons gaat alles best hoor! Groetjes, familie Mesh.
(Drietrapsbijdrage van L. Mesh voor Greetings.From; voor de bijhorende beelden: klik!)
Tempo - Saturn - ColoriMii - The museum of Instant Images - Cat.nr.1653 d.d.13.10.10 - electronic - Psychecolorogy nr. 119 - Snowplane nr. 8 - contribution to INSTINC, Singapore
Dood de tijd
Ik kauwde op eens en, o, voorbij,
Op nooit meer en altijd verloren
Ik kon de zandkorrels hard horen
Vallen, een haastig wijkend getij
Ik zag de meisjes wiegend dansen
Op het ritme van de eeuwigheid
Zij waren ooit van mij, futiel feit,
Toen ik nog met de dood kon sjansen
Ik maal de minuten in mijn muil
Tot het meel van de muitende tijd
En spuug broodkorrels secondennijd
Naar de blakerende jonkvrouwen
Die dromerig hun klokken vouwen
En laten landen in mijn grafkuil
(C. Gijsen, 14 november 2010)
Ik kauwde op eens en, o, voorbij,
Op nooit meer en altijd verloren
Ik kon de zandkorrels hard horen
Vallen, een haastig wijkend getij
Ik zag de meisjes wiegend dansen
Op het ritme van de eeuwigheid
Zij waren ooit van mij, futiel feit,
Toen ik nog met de dood kon sjansen
Ik maal de minuten in mijn muil
Tot het meel van de muitende tijd
En spuug broodkorrels secondennijd
Naar de blakerende jonkvrouwen
Die dromerig hun klokken vouwen
En laten landen in mijn grafkuil
(C. Gijsen, 14 november 2010)
Kill Time
I chewed on once and nevermore
On bygone, lost forever, past
The sand was loud as grains dropped fast
A tide that hastened from the shore.
I saw the dancing girls in sway
To rhythms of eternity
Once mine! Fact of futility
When death was still a game to play.
I grind the minutes with my teeth
Into the flour of mutinous time,
Spit bread in bits of seconds envy
At scorching ladies as they send me
The clocks they fold in dreamy mime
To land them softly on my wreath.
(Vertaling E. Honders)
I chewed on once and nevermore
On bygone, lost forever, past
The sand was loud as grains dropped fast
A tide that hastened from the shore.
I saw the dancing girls in sway
To rhythms of eternity
Once mine! Fact of futility
When death was still a game to play.
I grind the minutes with my teeth
Into the flour of mutinous time,
Spit bread in bits of seconds envy
At scorching ladies as they send me
The clocks they fold in dreamy mime
To land them softly on my wreath.
(Vertaling E. Honders)
Acqua / terra - ColoriMii - The museum of Instant Images - Cat.nr.1568 d.d.28.03.10 - electronic
Psychecolorogy nr. 115 - No tea party - contribution to LIMIT, EXCHANGE, SIGN, Portogruaro, Italy
Psychecolorogy nr. 115 - No tea party - contribution to LIMIT, EXCHANGE, SIGN, Portogruaro, Italy
De kunstenaar en de vrouw
(een gouache)
Ik vraag je wat is de waarde van water
Als er geen schone, naakte vrouw uit oprijst
De zee geeft gewicht aan de kust en later
Weet de laatste dat hij door haar is geprijsd
De kunstenaar staat stateloos op het land,
Ziet de vrouw en vangt haar in de zoele zon
- Picasso aan het mediterrane strand! –
Hij penseelt wat riet om haar hoofd, een balkon
Voor de plevieren, landingsplaats voor meeuwen
Hij bedekt dan haar lichaam alleen met kleur
En herinnert kreunend aan de zilte geur
Op haar huid die paart met de rulle aarde
Dit gaat altijd al zo, door alle eeuwen,
De vrouw schildert door het water de waarde
(C. Gijsen, 5 april 2010)
(een gouache)
Ik vraag je wat is de waarde van water
Als er geen schone, naakte vrouw uit oprijst
De zee geeft gewicht aan de kust en later
Weet de laatste dat hij door haar is geprijsd
De kunstenaar staat stateloos op het land,
Ziet de vrouw en vangt haar in de zoele zon
- Picasso aan het mediterrane strand! –
Hij penseelt wat riet om haar hoofd, een balkon
Voor de plevieren, landingsplaats voor meeuwen
Hij bedekt dan haar lichaam alleen met kleur
En herinnert kreunend aan de zilte geur
Op haar huid die paart met de rulle aarde
Dit gaat altijd al zo, door alle eeuwen,
De vrouw schildert door het water de waarde
(C. Gijsen, 5 april 2010)
The artist and the woman
(a gouache)
What water is worth? Not much I would say
If no nude female beauty rises from it.
The sea lends weight to the shore and one day
The latter will see that she did him homage.
The artist stands on the land, an alien,
Sees and captures her in the sultry sun
- Picasso at the Mediterranean! -
Paints reeds round her, a balcony: great fun
For plovers, and for gulls a place to land.
Then covers her body with only pastel,
Reminds with a groan of the salty smell
On her skin which mates with the powdery sand.
That’s how it’s been for as long as the earth:
Through the water the woman paints the worth.
(Vertaling: Erik Honders)
(a gouache)
What water is worth? Not much I would say
If no nude female beauty rises from it.
The sea lends weight to the shore and one day
The latter will see that she did him homage.
The artist stands on the land, an alien,
Sees and captures her in the sultry sun
- Picasso at the Mediterranean! -
Paints reeds round her, a balcony: great fun
For plovers, and for gulls a place to land.
Then covers her body with only pastel,
Reminds with a groan of the salty smell
On her skin which mates with the powdery sand.
That’s how it’s been for as long as the earth:
Through the water the woman paints the worth.
(Vertaling: Erik Honders)
Bananenijs tentoongesteld
In de bibliotheek in Middelburg zijn op een mail-art-tentoonstelling van Ko de Jonge onze bijdragen 'Haaks' (van Gijsen en Colori) tentoongesteld.
The Goddess of Locomotion
haar lopen is tellen,
een fotograaf, een wetenschapper,
staat buiten het beeld
vertelt haar haar stappen te meten
om, paradox,
de beweging vast te leggen
waarom wil dit beeld
niet geil worden
welke onmacht drijft zij
in onze ogen
onze verwachtingen
de naakte godin keert de
Middeleeuwen
haar rug toe: de nieuwe
tijd beweegt haar
zij loopt haaks
op de werkelijkheid
C. Gijsen februari 2005
In de bibliotheek in Middelburg zijn op een mail-art-tentoonstelling van Ko de Jonge onze bijdragen 'Haaks' (van Gijsen en Colori) tentoongesteld.
The Goddess of Locomotion
haar lopen is tellen,
een fotograaf, een wetenschapper,
staat buiten het beeld
vertelt haar haar stappen te meten
om, paradox,
de beweging vast te leggen
waarom wil dit beeld
niet geil worden
welke onmacht drijft zij
in onze ogen
onze verwachtingen
de naakte godin keert de
Middeleeuwen
haar rug toe: de nieuwe
tijd beweegt haar
zij loopt haaks
op de werkelijkheid
C. Gijsen februari 2005
False Maria - Metropolis - F. Lang
Een muisbeweging geeft een tweede beeld.
Cathedra's seventh reconstruction - ColoriMii - The museum of Instant Images - Cat.nr.1570 d.d.10.04.10 - electronic - Psychecolorogy nr. 117 - Iceberg blue (instant colour nr. 67) - contribution to Blue in all it's states, Pleguien - France - contribution to VERZAMELEN, Van Abbe Museum - Eindhoven - Netherlands
Blauw
Ik wist wat ik ging doen, liet geen twijfel toe
Barney zou het verliezen van Stanley’s mes
Door mijn blauwe haat gestuurd, mijn scherpe les
Oversteeg de angst voor Red, Yellow & Blue
Wie speelt voor God wordt verzwolgen door hybris
De Grieken wisten het al, het katheder
Past de eigen gedachten, zakten neder
Op de knieën: Zeus was niet hun Nemesis
In het azuur schitterde de verveeldheid
In haar ogen, de onverschillige slet,
Of toch een heilige, dat verschil raakt kwijt
In de vegen op het oppervlak, de strijd
Blatend mijn kervend, horizontaal gebed:
“Maak dat ik haar kille hart doormidden snijd.”
(C. Gijsen, september 2010)
Ik wist wat ik ging doen, liet geen twijfel toe
Barney zou het verliezen van Stanley’s mes
Door mijn blauwe haat gestuurd, mijn scherpe les
Oversteeg de angst voor Red, Yellow & Blue
Wie speelt voor God wordt verzwolgen door hybris
De Grieken wisten het al, het katheder
Past de eigen gedachten, zakten neder
Op de knieën: Zeus was niet hun Nemesis
In het azuur schitterde de verveeldheid
In haar ogen, de onverschillige slet,
Of toch een heilige, dat verschil raakt kwijt
In de vegen op het oppervlak, de strijd
Blatend mijn kervend, horizontaal gebed:
“Maak dat ik haar kille hart doormidden snijd.”
(C. Gijsen, september 2010)
LOST WORDS
Perfect cycles recycled - ColoriMii - The museum of Instant Images - Cat.nr.1586 d.d.26.07.10 - electronic - Psychecolorogy nr. 118 - Perkamentgrauw (instant colour nr. 68) - contribution to Al riciclo delle parole perdute, Verona - Italy
Lost Words
Wij zaten nooit verlegen om tekst, woorden
Buitelden blatend en bulderend, somtijds
Fluwelig fluisterend, beknot of weids
Uit onze pen: water over de boorden
Drukkers, zetters en opmakers zetten hun
Onder- en bovenkasten schrap om onze
Onweerstaanbare beelden op het bonzen
Van hun hart te vangen: lieflijke stengun!
Maar hoe komt zij dan - op een fiets?- het leven
Binnenrijden, met haar haar geurig en zwaar
Van het fin de siècle van welke eeuw
Wij zijn spraakloze letterknechten, beven
Als wij onze inkt zien drogen, het is waar:
Wij zijn de woorden kwijt, rest een schorre schreeuw.
C. Gijsen
Wij zaten nooit verlegen om tekst, woorden
Buitelden blatend en bulderend, somtijds
Fluwelig fluisterend, beknot of weids
Uit onze pen: water over de boorden
Drukkers, zetters en opmakers zetten hun
Onder- en bovenkasten schrap om onze
Onweerstaanbare beelden op het bonzen
Van hun hart te vangen: lieflijke stengun!
Maar hoe komt zij dan - op een fiets?- het leven
Binnenrijden, met haar haar geurig en zwaar
Van het fin de siècle van welke eeuw
Wij zijn spraakloze letterknechten, beven
Als wij onze inkt zien drogen, het is waar:
Wij zijn de woorden kwijt, rest een schorre schreeuw.
C. Gijsen
Lost Words
We were never at a loss for words, whether
They came tumbling, bleating, thundering, at times
In velvet whispers, terse or spun-out rhymes,
Like feathers or like birds. Birds of our feather.
Compositors and printers put their skill
To use, bracing upper and lower cases,
Making heartbeat machines go through their paces,
Until our winning words were pressed to kill.
But then she rides into this life, a river
Of sweet-scented, heavy curls. On her bike,
All dressed to wave a century goodbye.
We’re speechless now, slaves to the word, and shiver,
And watch our ink run dry. That’s what it’s like:
We have no words, only a husky cry.
translation: Erik Honders
We were never at a loss for words, whether
They came tumbling, bleating, thundering, at times
In velvet whispers, terse or spun-out rhymes,
Like feathers or like birds. Birds of our feather.
Compositors and printers put their skill
To use, bracing upper and lower cases,
Making heartbeat machines go through their paces,
Until our winning words were pressed to kill.
But then she rides into this life, a river
Of sweet-scented, heavy curls. On her bike,
All dressed to wave a century goodbye.
We’re speechless now, slaves to the word, and shiver,
And watch our ink run dry. That’s what it’s like:
We have no words, only a husky cry.
translation: Erik Honders
Van oude woorden, de dingen die niet voorbijgaan
Mr. Colori, de onbezoldigde archivaris van Bananenijs en De Gevulde Heren en tevens als enige van het kwartet gezegend met enig historisch besef, dook in het archief een post-Lost Words-bijdrage op van Postcard Poetry Prod. (J. Haehn). Gemaakt op 24 mei 1981.
Mr. Colori, de onbezoldigde archivaris van Bananenijs en De Gevulde Heren en tevens als enige van het kwartet gezegend met enig historisch besef, dook in het archief een post-Lost Words-bijdrage op van Postcard Poetry Prod. (J. Haehn). Gemaakt op 24 mei 1981.